گل مىدهد ، ريشه‌هاى آن نظير ريشهء هويج و از خارج سياه رنگ و سفت و پرآب مىباشند . قسمت طبى آن : ريشه‌هاى آن در فصل بهار قبل از اينكه گلهايش ظاهر شوند يعنى در ماه : فروردين و اردىبهشت و نيز در فصل پائيز مصرف طبى دارند . مواد فعال آن : موادى چرب و چسبنده و موادى دباغىكننده كه خونريزى و دردها را متوقف مىنمايد . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : ضماد اين گياه را در مورد معالجهء اكثر امراض به كار مىبرند از قبيل : انواع و اقسام كوفتگىها و شكستگيهاى تازه و مزمن استخوانها زيرا دردهاى آنها را تسكين مىدهد و گوشت آنها را بسرعت مىروياند و تقويت مىكند ، التهاب اعصاب ، عرق النساء ، التهاب مجارى خون يعنى واريس كه بوسيلهء خونهاى منجمد مسدود شده باشند ، احتقان و سفت شدن گردش خون قسمت پائين بدن اشخاص پير كه به علت تصلب شرائين عارض شده باشد ، مسدود شدن مجارى باريك خون ، التهاب رگها و عضلات مفاصل ، امراض بلغمى ، زخم و جراحاتى كه در اطراف اثر زخم و بريدگى و دردهاى آنها ظاهر شوند ، ورم و نفخ دردهائى كه در اثر سستى مفاصل يا در اثر كوفتگى و صدمه خوردن عارض شوند . دستور ساختن اين ضماد براى امراض سابق الذكر اينست كه : ريشه‌هاى اين گياه را بطورى خرد كنند كه گويا : آن را بوسيلهء هاون چوبى يا نظير آن كوبيده باشند و مثل خمير شده باشد ، آنگاه كوبيدهء آن را كه مثل خمير شده باشد روى موضع درد بگذارند و پهن كنند ، سپس آن موضع را با يك قطعه پارچهء كتان ببندند و روى آن را نيز با يك پارچهء پشمى بزرگترى ببندند تا حرارت را نگاهدارى نمايد . اين ضماد را بايد مدت نيم ساعت يا سه چهارم ساعت بحسب تحمل و طاقت